Denk eens terug aan toen je jong en onzeker was; was er in jouw leven ook niet iemand die je verhalen vertelde, voor je zong of muziek met je maakte? Iemand die je – net toen je dat nodig had – een hart onder je riem wist te steken? Iemand die je vertelde dat je lief, slim of anderszins de moeite waard was, net toen je daar zelf heel hard aan twijfelde?
Het is een waardevolle oefening om zo’n herinnering al schrijvend terug te halen. Op het moment dat ik wat bruine strepen bister over een pagina had gekalkt en dacht: daar moet wat geschreven worden, dook opeens de gedachte aan mijn blinde tante Jo op. In geen jaren aan haar gedacht. Maar mijn schrijvende hand wist feilloos de weg en schreef een ode, een dankbare herinnering.
Probeer eens…. Maak een ondergrond en ga dan gewoon zitten met je pen in de aanslag. Begin met: ik herinner me… en kijk wat er komt. Wie wil er door jouw afwachtende pen beschreven worden?
0 reacties:
Een reactie plaatsen