Een broodzak, een foldertje en een oude krant

 

Ik weet uit ervaring hoe stimulerend ‘schaarste’ is voor je creativiteit. Er gebeurt iets speciaals als je het moet doen met wat er is.

Deze vakantie, naar Frankrijk met het caravannetje, had ik alleen een plakstift, een flesje bruine bister, een penseel en een zwarte pen bij me. Verder moest ik het dus maar doen met wat er op mijn weg kwam.

·       Ieder die kampeert weet dat op campings altijd volop folders liggen over bezienswaardigheden in de omgeving. Omdat ik bruine bister bij me had, mocht ik van mezelf één folder kiezen in bijpassende kleuren. Ik vond een beetje grijsbruin geval met getekende afbeeldingen er op.

·       Het stokbrood werd hier bij ‘le boulanger’ verpakt in lange bruinpapieren zakken. Zo’n zak was ook bruikbaar en ik vond ‘m wel passend voor een Franse vakantie.  

·       Verder een franse krant om mooie woorden te kunnen zoeken.

·       En in het leenbibliotheekje van de camping vond ik een oeroud boekje dat ze wilden weggooien. Ik mocht het hebben. 

Folder, boekje, broodzak en krant, daarmee moest het dus gebeuren.

Het is fijn als er al iets is om mee te beginnen, dus ik maakte op een vel tekenpapier een flinke ruige vlek met de bister en legde die te drogen.  Ik scheurde een stuk broodzak en een stukje boekpagina (dat kruimelde echt van ouderdom!) en ook een stukje uit de folder.
Die stukken puzzelde ik rondom de inmiddels droge bistervlek en plakte ze vast. Daarna zocht ik een krantenwoord dat er wel bij paste.

Met mijn zwarte pennetje omlijnde en versierde ik hier en daar wat open plekken en ik schreef er tenslotte omheen wat de ingrediënten waren. 

Ik maakte er meteen maar een paar exemplaren om naar mijn artmailvriendinnen te sturen. 

Wat is het toch leuk als je blij kunt worden van een broodzak en een oude krant!

Ik wens je veel vakantieplezier. 

Jezelf in de zoekstand zetten.

Ken je dat..dat je een afbeelding vindt waar je iets mee zou willen, maar je weet niet wat. Dat prachtige blauwgroene oog zat al een hele tijd in mijn ‘plaatjesmap’ toen ik besloot om er ‘iets’ mee te doen. Misschien inspireert het jou als ik je vertel hoe ik dan (zonder plan en zonder idee waar het heen moet) maar gewoon begin. 

 Het is fijn om een plaatje als uitgangspunt te hebben en dan gewoon in een tijdschrift op zoek te gaan naar wat er bij past. Qua kleur of qua symboliek..dat weet je pas als je het ziet. Zet jezelf in de zoekstand en geef je over aan wat je gaat vinden! Dat klinkt zweverig maar het is echt zo dat je je kunt overgeven aan het toeval.

Ik had dus dat oog.....en wat nu verder? Ik neem in zo’n geval een tijdschrift, leg dat oog ernaast en blader rond op zoek naar iets wat past. Duidelijker kan ik het niet zeggen. Het moet passen.

Hier waren het de kleur en de decoratie die me opvielen. In de achtergrond van een advertentie vond ik paars met groen gedecoreerde gordijnen en daar scheurde ik wat willekeurige stukjes uit omdat het groen overeenkwam met de pupil van mijn oog. Ze hadden een beetje Arabisch dessin en dat sprak me ook aan.

Ik plakte het oog in en daarna de drie stukjes, twee erboven en een eronder. Als vier eilandjes op een grote witte vlakte..... Het was nog niks! Dat werd al beter toen ik met een dik penseel met verdunde blauwgroene acryl de hele bladzijde vlekkerig maakte. Ook om het oog heen en over de stukjes ‘collage’ geverfd. Die collagestukjes vervaagden daardoor een beetje en dat vond ik mooi, want zo werden ze echt een deel van de ondergrond en kwam het (onbewerkte) oog veel sterker uit. Hoe nu verder?

Met een pietsie donkerblauwe acryl op een rollertje heb ik boven en onder aan de bladzijde wat ‘rolvlekken’ gemaakt. Toen dat droog was heb ik met roze en rood en wat turquoise kleurpotlood de oogvorm als een soort echo herhaald, met lekkere vloeiende dubbele lijnen. Die lijnen toen zachtjes met flamingoroze krijt ingekleurd. Tussen de rollervlekken bovenin maakte ik wat ‘roze zuilen’ en tekende ik een kader om de hele pagina in datzelfde roze.. dat bracht mooi alles met elkaar in verband. Op plekken waar het nog wat kaal was heb ik met een fineliner nog wat stippels gemaakt en met geel nog wat accentjes aangebracht. 

Er had nog een tekst bij gekund, maar voorlopig was ik tevreden. Mijn gevonden groene oog had zelf aangegeven wat erbij gemaakt wilde worden... (en pas toen het af was bedacht ik me de symboliek tussen een deels bedekt gezicht en de Arabische wereld... Zo werkt dat: jij denkt dat je zoekt, maar het toeval laat je vinden!)

Perongelukken / Accidental art

Ik heb een rommeljournaal waarin ik regelmatig mijn kwasten afveeg, mijn verfresten uitsmeer, mijn pennen uitprobeer of vlekken maak die ik dan pootjes en oren geef.  Eigenlijk is dat de plek waar ik
'durf' want er hoeft niets te lukken en ik ben daar gewoon maar wat aan het spelen.
Steeds vaker maak ik dan - per ongeluk -  toch iets waar ik blij mee ben, of wat me een nieuwe ontdekking oplevert.

I have a journal in which I wipe my brushes, smear my leftover paints and try markers and pens. It's a 'place' where I like to play because here I have the courage to just play and make messes. And ever so often I make (all by accident) something that pleases me or offers new insights in the possibilities of materials.     

Deze keer had ik waterbeits uitgeprobeerd. Een dubbele pagina vol gesmeerd met violet.  Ik vond het niks, maar who cares... Maanden bladerde ik er soms langs als ik iets zocht in mijn journaal. Vanmorgen had ik een flesje gele spray-inkt (van verdunde voedselkleurstof) in handen en in een opwelling spoot ik er wat van op die waterbeitspagina. Whammo! De waterbeits reageerde als bister en liet mooie wolkige patronen verschijnen!  Met een witte gelpen omrandde ik die mooie vlekken. Jippie, dat werd nog wat!

A while ago I experimented with violet wood stain (waterbased), smeared it over a spreadpage and didn't like it one bit. Fot months this page was staring me in the face whenever I leafed past in search of something else.  This morning I had some yellow spray ink handy and I attacked the page with it. Whammo!  The wood stain reacted in a bisterlike way by partly dissolving and produced nice cloudy stains in a warm orange shade. I made them stand out by drawing white crinckely lines around them.  This could be fun after all! 
  
Ik zocht snel wat snippers en plaatjes in een soortgelijke of erbij passende kleur en verknipte die in kleine stukken.  Daarmee puzzelde ik op de ondergrond tot het evenwichtig voelde.  Toen geplakt en er nog wat omheen gedoodeld.

With small collage snippets in an identical colour I puzzled until there was a balance. Then glued it and doodled around it.  As I felt like filling some empty space, I added some remarks about the process with a white gelli pen.   

Omdat het nog te kaal was heb ik er - ook met wit -in geschreven hoe dat proces nou eigenlijk ging en toen was er dit... zomaar!

Ik heb er voor de zoveelste keer weer van geleerd dat inspiratie je altijd te vinden achter je werktafel, als je je kop er buiten weet te houden en je handen laat wapperen.  
(Is er zomaar een leuke pagina ge-perongelukt... )  

And once again I'd learned that inspiration always finds you when you show up, shut up and move your hands... 
I 'coincidenced' a page that I rather like.