Jezelf in de zoekstand zetten.

Ken je dat..dat je een afbeelding vindt waar je iets mee zou willen, maar je weet niet wat. Dat prachtige blauwgroene oog zat al een hele tijd in mijn ‘plaatjesmap’ toen ik besloot om er ‘iets’ mee te doen. Misschien inspireert het jou als ik je vertel hoe ik dan (zonder plan en zonder idee waar het heen moet) maar gewoon begin. 

 Het is fijn om een plaatje als uitgangspunt te hebben en dan gewoon in een tijdschrift op zoek te gaan naar wat er bij past. Qua kleur of qua symboliek..dat weet je pas als je het ziet. Zet jezelf in de zoekstand en geef je over aan wat je gaat vinden! Dat klinkt zweverig maar het is echt zo dat je je kunt overgeven aan het toeval.

Ik had dus dat oog.....en wat nu verder? Ik neem in zo’n geval een tijdschrift, leg dat oog ernaast en blader rond op zoek naar iets wat past. Duidelijker kan ik het niet zeggen. Het moet passen.

Hier waren het de kleur en de decoratie die me opvielen. In de achtergrond van een advertentie vond ik paars met groen gedecoreerde gordijnen en daar scheurde ik wat willekeurige stukjes uit omdat het groen overeenkwam met de pupil van mijn oog. Ze hadden een beetje Arabisch dessin en dat sprak me ook aan.

Ik plakte het oog in en daarna de drie stukjes, twee erboven en een eronder. Als vier eilandjes op een grote witte vlakte..... Het was nog niks! Dat werd al beter toen ik met een dik penseel met verdunde blauwgroene acryl de hele bladzijde vlekkerig maakte. Ook om het oog heen en over de stukjes ‘collage’ geverfd. Die collagestukjes vervaagden daardoor een beetje en dat vond ik mooi, want zo werden ze echt een deel van de ondergrond en kwam het (onbewerkte) oog veel sterker uit. Hoe nu verder?

Met een pietsie donkerblauwe acryl op een rollertje heb ik boven en onder aan de bladzijde wat ‘rolvlekken’ gemaakt. Toen dat droog was heb ik met roze en rood en wat turquoise kleurpotlood de oogvorm als een soort echo herhaald, met lekkere vloeiende dubbele lijnen. Die lijnen toen zachtjes met flamingoroze krijt ingekleurd. Tussen de rollervlekken bovenin maakte ik wat ‘roze zuilen’ en tekende ik een kader om de hele pagina in datzelfde roze.. dat bracht mooi alles met elkaar in verband. Op plekken waar het nog wat kaal was heb ik met een fineliner nog wat stippels gemaakt en met geel nog wat accentjes aangebracht. 

Er had nog een tekst bij gekund, maar voorlopig was ik tevreden. Mijn gevonden groene oog had zelf aangegeven wat erbij gemaakt wilde worden... (en pas toen het af was bedacht ik me de symboliek tussen een deels bedekt gezicht en de Arabische wereld... Zo werkt dat: jij denkt dat je zoekt, maar het toeval laat je vinden!)

Ode aan wie ons inspireerde/Ode to those who inspired us

Is there in your life - like in mine - someone who  supported you, gave you courage or inspired you at a moment you badly needed it?  Someone who told you that you were sweet, smart or worth it, when you very much doubted that yourself? Someone who told you  stories, sang with you or made music for you? Someone you remember with affection?
  

Denk eens terug aan toen je jong en onzeker was; was er in jouw leven ook niet iemand die je verhalen vertelde, voor je zong of muziek met je maakte? Iemand die  je – net toen je dat nodig had – een hart onder je riem wist te steken? Iemand die je vertelde dat je lief, slim of anderszins de moeite waard was, net toen je daar zelf heel hard aan twijfelde? 

Try to bring back such a memory while writing and drawing about it. When I had smeared some bistre on my page and thought: I should write something there... my old auntie Jo came to mind.  Had not thought about her for many years....but my writing hand knew where to find her.  She was unmarried,  bald (always wore a funny hat) and blind but had a fabulous memory for stories and songs. As kids we always gathered around her knees and she gave us much more than I'm sure she realised at the moment. Attention and the love for language!  I felt the urge to write a grateful ode to her.  

Het is een waardevolle oefening om zo’n herinnering al schrijvend terug te halen. Op het moment dat ik wat bruine strepen bister over een pagina had gekalkt en dacht: daar moet wat geschreven worden, dook opeens de gedachte aan mijn blinde tante Jo op. In geen jaren aan haar gedacht. Maar mijn schrijvende hand wist feilloos de weg en schreef een ode, een dankbare herinnering.  

Just try, put some colour on a page (a foam roller is a great instrument to do that)  and sit down with your pen. Start with Ï remember...."and see what will come up... Who wants to be remembered and described by your eager pen?
Hunt for a photograph or make a drawing to go with your story.  

Probeer eens…. Maak een ondergrond en ga dan gewoon zitten met je pen in de aanslag. Begin met: ik herinner me… en kijk wat er komt. Wie wil er door jouw afwachtende pen beschreven worden?