Jezelf in de zoekstand zetten.

Ken je dat..dat je een afbeelding vindt waar je iets mee zou willen, maar je weet niet wat. Dat prachtige blauwgroene oog zat al een hele tijd in mijn ‘plaatjesmap’ toen ik besloot om er ‘iets’ mee te doen. Misschien inspireert het jou als ik je vertel hoe ik dan (zonder plan en zonder idee waar het heen moet) maar gewoon begin. 

 Het is fijn om een plaatje als uitgangspunt te hebben en dan gewoon in een tijdschrift op zoek te gaan naar wat er bij past. Qua kleur of qua symboliek..dat weet je pas als je het ziet. Zet jezelf in de zoekstand en geef je over aan wat je gaat vinden! Dat klinkt zweverig maar het is echt zo dat je je kunt overgeven aan het toeval.

Ik had dus dat oog.....en wat nu verder? Ik neem in zo’n geval een tijdschrift, leg dat oog ernaast en blader rond op zoek naar iets wat past. Duidelijker kan ik het niet zeggen. Het moet passen.

Hier waren het de kleur en de decoratie die me opvielen. In de achtergrond van een advertentie vond ik paars met groen gedecoreerde gordijnen en daar scheurde ik wat willekeurige stukjes uit omdat het groen overeenkwam met de pupil van mijn oog. Ze hadden een beetje Arabisch dessin en dat sprak me ook aan.

Ik plakte het oog in en daarna de drie stukjes, twee erboven en een eronder. Als vier eilandjes op een grote witte vlakte..... Het was nog niks! Dat werd al beter toen ik met een dik penseel met verdunde blauwgroene acryl de hele bladzijde vlekkerig maakte. Ook om het oog heen en over de stukjes ‘collage’ geverfd. Die collagestukjes vervaagden daardoor een beetje en dat vond ik mooi, want zo werden ze echt een deel van de ondergrond en kwam het (onbewerkte) oog veel sterker uit. Hoe nu verder?

Met een pietsie donkerblauwe acryl op een rollertje heb ik boven en onder aan de bladzijde wat ‘rolvlekken’ gemaakt. Toen dat droog was heb ik met roze en rood en wat turquoise kleurpotlood de oogvorm als een soort echo herhaald, met lekkere vloeiende dubbele lijnen. Die lijnen toen zachtjes met flamingoroze krijt ingekleurd. Tussen de rollervlekken bovenin maakte ik wat ‘roze zuilen’ en tekende ik een kader om de hele pagina in datzelfde roze.. dat bracht mooi alles met elkaar in verband. Op plekken waar het nog wat kaal was heb ik met een fineliner nog wat stippels gemaakt en met geel nog wat accentjes aangebracht. 

Er had nog een tekst bij gekund, maar voorlopig was ik tevreden. Mijn gevonden groene oog had zelf aangegeven wat erbij gemaakt wilde worden... (en pas toen het af was bedacht ik me de symboliek tussen een deels bedekt gezicht en de Arabische wereld... Zo werkt dat: jij denkt dat je zoekt, maar het toeval laat je vinden!)

Close up...

I found some big photographs of faces in a magazine and was intrigued by their size. The 'nearness' made me feel slightly uncomfortable.

I tore them up to see what the effect would be if I rearranged the pieces. Would it make a difference?  

On a base of gesso with watercolour I went to work with the two torn-up girlies. I puzzled with  eyes, noses and mouths. Amazing what an extra millimetre upwards or sideways would do to the facial expression! I glued down the pieces and added some more colour. Yet, they kept bothering me and musing about the impact of body language, especially eye contact, I started writing around them: 

  

“Isn’t it miraculous how eyes attract our attention? We check each other’s expression with an inborn mechanism to find out if we’re safe. Do we have to run, fight or lay low (like a puppy, paws in the air and soft belly upwards... “Look, I’m only little and completely harmless, so don’t hurt me. I  surrender. You’re boss...”?

With our eyes we signal: I see you coming towards me , but I promise I won’t touch you. I will avert my eyes when your are near and pass you by on the right... Or in a crowded  train when we are ‘too close for contact’ : My body touches yours but please don’t take advantage. I shall not make eye-contact,  but look down to keep myself hidden and not embarrass you.”

I had started writing without a plan, just jotting down what came to mind. I know that this way of writing may tell you a lot about yourself. 

At least it shed light upon my uneasiness... these faces were too close for comfort!

                                     So... when you meet me by chance: please keep a distance  J

Collage: bringing it all together

Wie graag collages maakt weet het: van losse dingen een geheel maken is een kwestie van verbinden. Soms met kleur, soms betekent het lijntjes doortrekken van de ene afbeelding naar de andere.

Er bestaat een mooie uitdrukking voor: “taking a line for a walk” en dat is precies wat je dan doet.Zonder nadenken en oordelen je oog en je hand hun gang maar laten gaan, al wandelend over het papier. 

Those of you who like to collage know all about it: the secret of bringing all loose parts together is to connect them. Sometimes by by adding some color, sometimes by drawing wandering lines between parts. I love the expression : ‘taking a line for a walk’, for that’s exactly what you’re doing then.  

Een leuke oefening daarvoor is  deze: scheur uit een paar krantenpagina’s een paar willekeurige vormen. Leg ze uit op een journaalpagina en puzzel er wat mee. Plak vast. Ga ze dan verbinden. Trek bestaande lijnen door, teken afgescheurde vlakken verder, omlijn, versier, doodle en verzin. Het is heel meditatief om te doen en het hoeft niks te worden...

Natuurlijk is dit ook te doen met scheursels uit tijdschriften.

An exercise I love is to tear out some random forms out of newspaper (here I used  a French paper) without worrying what 's on it.  Puzzle around with the pieces on a journal page  until you’re satisfied (do not forget to look at both sides) and glue them into place.  Then take your fineliner and start the 'walk with your line'. Look for existing lines and forms on the newspaper pieces and take them further onto your page and elaborate on them. Bend and curve and spiral the lines and play and doodle around with them. It does not make sense so do not try and make sense, just play. It’s very meditative and creates the same peace of mind that doodling does.    

Of course this might as well be done with pieces torn from magazines.