Kindertekeningen op de krant / Kids drawings on newspaper

Ze moest er echt even van zuchten, mijn kleindochter van 5, toen ik vroeg of ze een tekening wilde maken op de krant. Mocht dat? Zou dat dan wel mooi worden?
Maar ze deed het. Met haar tong uit de mond tekende ze een van haar onnavolgbare fantasiedieren. Ze mocht 'm inkleuren met mijn pastelkrijt en hem daarna uitscheuren. Scheuren Oma? Dat wordt lelijk!
Maar toen ik liet zien dat ze er daarna een mooi bijkleurend vouwblaadje bij mocht zoeken en de tekening daar op opplakken was ze overtuigd.

She hesitated, my 5 year old granddaughter, when I asked her to make a drawing on top of the newspaper. Was that allowed? Wouldn't that be messy?  But,  in the end, she did . Very concentrated she produced one of her inimitable fantasy animals and coloured it in with crayons. I asked her to tear it out along the outline. She looked horrified. TEAR it out Gran? That will not be nice! But when I showed her what it would look like, glued onto coloured paper, she was persuaded. 
   
Er werd gescheurd. Vol zorg koos ze er een bijkleurend papier bij en samen keken we hoe mooi het stond toen we de krantentekening op het roze papier plakten en dat weer op een witte correspondentiekaart.

And tear she did. It took her some time to decide what colour paper would be the best choice, and then I helped her glue her drawing onto pink paper and then that pink paper onto firm white cardstock.  

Ze wilde er nog een maken. Een mannetje met een trompet en jongleerballen. (Die had ze zelf ook net gekregen.)  Nu wist ze precies hoe het moest.

She insisted on making one more.  A circus figure with a trumpet and juggle balls (she had just got a set herself). Now she knew exactly what to do and did the tearing, the cutting and the glueing all by herself. 

Allebei de kaarten gingen mee naar huis en hangen daar nu in een mooi lijstje. Boven de bank. En bij elk bezoek zie ik ze en word ik er blij van.

Both cards were taken home proudly. Where they were framed and put up against the wall. They make me happy every time I visit. 

Oh boy, what a compliment !

Als ik ooit trots ben geweest op een compliment dan is het wel op dit bericht op Carla's blog.
Carla's Crea Corner: Book of Days week 13
Bovendien maakt ze deze speciale pagina voor mij.

Dank je wel Carla! 

Maggi-gedichten maken (een beetje van een ander en een beetje van jezelf)

Er zijn zinnen die zo mooi zijn dat ze klinken als een gedicht. Toon Tellegen is een meester in het bedenken van dat soort zinnen. Deze is van hem:

 “Als ik doodga wil ik een klein zangkoor bij het voeteneind van mijn bed en ik wil als laatste  gerecht chipolata-pudding. "(Uit “Twee oude vrouwtjes”) 

Knip zo'n zin in stukjes en het leest als pure poëzie. 

Als ik doodga

wil ik een klein zangkoor

bij het voeteneind van mijn bed,

en ik wil

als laatste gerecht

chipolatapudding.

Maar je kunt verder gaan en er mee spelen. Je kunt de volgorde veranderen, het middenstuk bovenaan zetten of met het begin eindigen. Je kunt zinsdelen en woorden herhalen. Of  iets weghalen of eraan toevoegen. Zie zo’n zin als een hompje klei waar jij iets anders van gaat maken. Dan kan het bijvoorbeeld worden:

Als ik doodga

wil ik

chipolata bij mijn bed.

en een klein zangkoor…

Liefst aan het voeteneind.  

Nog leuker wordt het als je de zin  helemaal door elkaar durft te gooien en er iets anders van maakt dat onlogisch mag klinken maar wel spannend (en nu ook van jou) wordt.  Misschien zoiets:  

Ik wil als laatste doodgaan

met voeten aan het eind van mijn zang

en een klein chipolatakoor

Zo vind je in de woorden van iemand anders, je eigen (on)zin.  

Dit gaat verdacht veel op dichten lijken en je kunt er veel plezier mee hebben! 

Schrijf er altijd bij wie je inspireerde. In mijn geval dus ‘Dank je wel, Toon Tellegen’.

Drawing on top of glossy magazine pictures / Tekenen op tijdschriftfoto's

I accidentally stumbled upon a technique that gives me so much pleasure that I can’t wait to share it with you. In my messy studio I always leave lots of open magazines laying about and – lazy as I am - I just work on top of them.  In a hasty mood  I had to get rid of a brushfull  of white acrylic paint, mixed with brown bister  and I smeared it out on the nearest paper:  a glossy picture of a wooden door  in a gardening magazine.  Actually, it was quite a beautiful picture and angry with myself for my thoughtlessness I tried to wipe some of the paint away again.  It was then that I saw the possibilities of this stained picture.

Ik heb – helemaal per ongeluk  - een voor mij nieuwe techniek ontdekt en ik heb er zo veel lol mee dat ik die graag met jullie deel.  

In mijn rommelige atelier laat ik altijd overal tijdschriften open liggen en – lui als ik ben –  leg ik werk waar ik aan bezig ben vaak gewoon er bovenop neer. In een haastige bui moest ik snel een kwast vol met witte acryl gemengd met bruine bister kwijt en ik smeerde het uit over het dichtstbijzijnde papier: juist, een mooie hoogglansfoto van een oude deur met een roestige scharnier.   Ik was tamelijk nijdig op mezelf dat ik die foto zo had verstierd en met een lap probeerde ik de meeste verf weg te wissen. Lukte natuurlijk maar ten dele.  En toen zag ik de mogelijkheden van die gevlekte en deels ‘mistig ‘ en dof geworden plaat! 

On very smooth  glossy paper it is hard, if not impossible  to draw with ink or fineliner.  But when there’s a thin transparent coat of acrylic paint on top it ‘holds’ ink or marker beautifully !  Moreover it is nice to be able to let part of the underground show through again by wiping away much  of the whiteness of the paint.  

Op heel glad en glanzend papier is het vrijwel niet mogelijk om met inkt of wateroplosbare marker te werken, maar als er een dunne laag acryl over zit, dan ‘houdt’ de fineliner prima! Bovendien is het plezierig om de mogelijkheid te hebben om de ondergrond meer of minder nadrukkelijk te laten doorschemeren door de witte acrylverf er weer af te vegen. (met een lapje gaat dat prima).  

The greatest fun (for me) is to look for faces by turning my stained pictures around. They hide in unexpected pictures of haystacks, flowerhearts,  bread, gardens or rusty hinges. And you know what:  no more fear of the white page,  just  mess up a magazine and draw right over it!   

Het grootste plezier  - voor mij althans – schuilt in het op zoek gaan naar gezichten in de gevlekte pagina’s.  Prachtig om al een ‘huid’  te hebben van oud hout, de binnenkant van een bloem, een brood,  een roestig scharnier, wat bamboestengels….  En weet je:  geen angst meer voor het witte papier!  Beklieder gewoon een tijdschrift en teken er dwars overheen.  

A smeared picture of bread in a bicycle basket

The creature I found in the bread

Boy hiding behind the bamboo