Knoeien in een oud boek

Ik deed een perongelukke ontdekking deze week. Op een pagina van een oeroude Winkler Prins uit de kringloopwinkel (uit 1910 zag ik pas later) smeerde ik witte acryl en wat bruine bister. Ik rommelde er wat met een zwarte fineliner in. Het werd een knoeierig gedoe.

Dat oude dundrukpapier bleek zo fijn om op te werken, dat ik meteen nog een paar bladzijden volsmeerde met witte acryl en telkens met een andere kleur (spray-inkt deze keer). Met een dikke permanent marker maakte ik er willekeurige zwarte wandelende lijntjes doorheen (niet op de tweede foto) en hier en daar een zwarte vlek.

Toen kwam ik op het idee om die pagina in acht stukken te snijden. Dat gaf acht kleine heel onwillekeurige afbeeldinkjes, sommige waren net kleine landschapjes.

Op sommige vierkantjes kon ik het niet laten om er een ‘huisje’ op te maken (snippertje zwart papier met witte raampjes) of een laddertje of een fietsje er bij te tekenen. Ik plakte de geknipte delen op en vond het er nog steeds uitzien als een stukje vlekkerig oud papier. TOTDAT ik er met een fineliner een los kadertje omheen zette. Toen gebeurde er iets bijzonders. Het werd een ‘werkstukje’!

De ontdekking hier was vooral hoe fijn het is om (alweer) het toeval te laten bepalen waarmee je ‘het moet doen’. In dit geval bepaalt de verdeling van het papier in acht stukken, wat er uiteindelijk op elk vlak komt te staan. Dat het papier honderdentien jaar oud is maakt het voor mij nog waardevoller. Maar je kunt deze truc natuurlijk met elke pagina uit een oud boek, of stuk liefst vergeeld krantenpapier uithalen.

Voor mijn artmailvriendinnen maakte ik er harmonicaboekjes van. Ik ben benieuwd hoe ze ze gaan vinden! Hoe fijn is het toch om - al rommelend, want zo noem ik het graag - ontdekkingen te doen waar je heel blij van wordt. Conclusie: er moet meer gerommeld worden!

Grindgezichtjes

Ik heb iets met stenen. Regelmatig sleep ik keien mee naar huis en ik teken wat ik er in zie, gebruikmakend van de knobbels en ribbels in hun ‘huid’. Deze keer ging het anders. Ik kreeg een bakje met narcisbolletjes en die lagen ingebed in grind. Kleine platte steentjes zo groot als een euromunt. Tegelijkertijd lag er een tijdschriftpagina vol gezichtjes op mijn tafel. Dat bracht me op het idee.

Ik koos een gezichtje en knipte het haar er af. Daarna plakte ik het met gel-medium op de platste kant van een steentje. Toen het droog was, heb ik er met permanent marker, witte gel marker en wat sterk verdunde acryl omheen gewerkt. Opeens vond ik bij mijn ommetjes overal geschikte grindsteentjes en ik maakte een hele serie. Omdat het platte steentjes waren heb ik ze met een lijmpistool op een Kraftpapieren ondergrond geplakt ener een aantal via de post als art mail verstuurd.

Nog steeds veel plezier met krantenpapier

Het simpelste materiaal geeft vaak ongekende mogelijkheden. Ik hou van krantenpapier omdat het zo weerloos is. Het scheurt snel, is dun en is eigenlijk gemaakt om meteen de volgende dag te worden weggegooid. Juist daarom MAG ik het zo graag en werk ik er regelmatig mee in collages. Ik ga graag als volgt te werk. Ik knip een stuk krantenpapier ter grootte van mijn journaal. Het is leuk als er al iets op te zien is wat ik wil gebruiken. Een krantenkop, een plaatje, een advertentie. Die omlijn ik alvast met een dikke zwarte marker. Ik plak er hier en daar nog wat kleurige snippers, kleine afbeeldingen of een stukje tekst op die ik met zwart omlijn en daarna komt de echte pret: met viltstiften en fineliners ga ik de hele boel aan elkaar doodelen. Wat ik weg wil hebben maak ik zwart en alle tussenruimtes versier ik met sterren, spiralen, kronkellijnen en ander moois. Tot slot heb ik er met een witte gelly-pen nog wat stippels en een beetje tekst aan toegevoegd. Heerlijk om zo gedachtenloos aan iets te werken en dan toch blij te zijn met het resultaat...

Mijn medicijn tegen somberheid -

Na een lange pauze is er eindelijk weer genoeg rust om een post voor dit blog te maken. Het was natuurlijk ook een heel bijzondere periode, waarin de hele wereld een tijdje stil lag en de adem inhield. Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe we hier later op zullen terugkijken... En dat bracht me op het idee om daar wat dingen over vast te leggen op de manier die me altijd vreugde geeft: in een art journal.

Er zijn zo veel kleine dingen die anders gingen en gaan dan vroeger. Niet alleen de elleboogbegroeting,  het afstand moeten houden, de mondkapjes, de thuiswerkende ouders en kinderen die niet naar school konden. Ook de manier van verslaggeving in de media, de manier waarop we boodschappen doen en ons taalgebruik veranderden mee. 

Ik kocht bij de A.C.Tion (zo noemt mijn dochter die grote winkel...) een dik spiraalblok en beschilderde de bovenkant met acryl en bister.   Een stuk van een krantenkop 'ondanks corona' werd een passende titel.  Het is een simpel blok met goedkoop papier om te voorkomen dat ik er 'geweldige resultaten' in moet maken. Het gaat er om dat ik mijn verbazing en verbijstering over wat er gebeurt kan vastleggen op een simpele manier. Zo ziet het blok er uit. 

Vanaf die tijd knip en plak ik er dingen in die me opvallen, die kunnen triest, verbazingwekkend of hilarisch zijn. Maar het doet me goed om er IETS mee te doen. 

Een deftig politicus die worstelt met zijn mondkapje.

Heimwee hebben naar de plotselinge rust in de natuur 

Elkaar soms met wantrouwen bekijken.. 'je bent te dichtbij!!'

En toch (of misschien wel juist!) genieten van wat er is.. 

Regels op pootjes...

En coronaregels verknipt... 

We're all in this together, dus kunnen we er maar beter iets creatiefs mee doen.
Ik raad het je aan. Want ook dat kan met art journaling: van je probleem een kans maken. 

Blijf voorzichtig maar vergeet niet te spelen. 
Het is het beste medicijn tegen somberheid. 

Rijstpapier...dat had ik nog niet geprobeerd

Alles komt bij mij in vlagen en ebt dan weer een beetje weg.
De vlaag van dit moment is ontdekken wat er kan op allerlei soorten papier.
Aan de meest recente posts op dit blog is dat ook wel te zien : theezakjes, koffiefilters, bakpapier, krantenpapier...Ik vind het heerlijk om er creatief mee te experimenteren.

Rijstpapier, dat had ik nog niet in handen gehad.  Ik ben wel altijd op zoek naar wat ik "schoenendozenpapier"noem. Dat mooie superdunne papier waarin schoenen zitten als ze uit de doos
worden gehaald. Soms wordt er ook glaswerk in verpakt. Het is heel zacht en het kreukt zo mooi!
 Zou dat rijstpapier zijn?

Ik heb dus een rol rijstpapier besteld. En het lijkt er op.
Het wordt geleverd in grote vellen waar ik een paar strips heb afgescheurd.
Ik heb ze eerst met water en daarna met bruine en grijsgroene bister nat gesprayd en toen de natte strips losjes om de steel van een penseel gewonden om te laten drogen. Ik hoopte een soort tie-and-dye effect te krijgen.

Het pakte niet helemaal uit zoals ik hoopte en ik heb er ook nog wat witte acryl op gesponsd, maar die lange strips inspireerden me wel. Ze hebben iets ''oers"  Ik heb op de eerste een mooie spreuk geschreven, maar kreeg toch een beetje tegeltjeswijshedengevoel... . Op de tweede (en dat beviel beter) heb ik met witte fineliner "net-alsof" geschreven. Handschriftachtige tekens alsof het een oude onontdekte taal betreft... ..

Er is vast nog veel meer mogelijk. Ik experimenteer vrolijk verder met mijn rijstpapier.

(En dat schoenendozenpapier, dat zou wel eens zijdevloei kunnen zijn... , dat wordt een volgend project!)

                                                                         

Vezelpapier en ontluikend voorjaar

Papier dat iets anders heeft dan anders maakt me heel hebberig.
Ik vond een rol vezelig inpakpapier. Heel sterk is het. Je kunt het bijna niet scheuren, dan krijgt het lange draden op de scheurrand. Knippen kan natuurlijk wel.

Het is vrij dik en stevig, maar als je het frommelt en kreukelt - en dat langdurig doet - dan wordt het zachter en soepeler. Leuk is dat!

Ik ging al frommelend en kreukelend een paar stukjes van dat papier te lijf. En toen het zacht en weerloos was geworden heb ik het met een sprayflesje met olijfkleurige bister bespoten. Mooi, maar wel sombertjes.  Dus ook nog een beetje gele inkt erover... Dat was beter.

En wat doe je dan met die kleurige scheurseltjes?  Het is bijna Maart, dus tijd voor een nieuwe maandelijkse mail aan mijn art mail vriendinnen. 

Snippers opgeplakt op kraftpapier en er omheen getekend.  Heerlijk, die kleur op de grauwe ondergrond. Dat ziet er lenteachtig uit! Ik moet denken aan crocussen die de grond uit barsten, OMHOOG naar die mooie blauwe luchten van de laatste dagen....

Wauw, kijk nou!  Ik word er dichterlijk van...   Kom maar op lente!

 

Gevonden (lekkerbek)woorden

Vanmiddag deed ik boodschappen en moest daarvoor in de Jumbo zijn.

Natuurlijk ligt er - zoals altijd -  zo'n lekker magazine waarin (naast reclame) de meest verleidelijke recepten  staan.

Nou hebben die magazines fijn papier om mee te knutselen,  dus ik nam er een mee.

 En o! wat staan er – naast die heerlijke plaatjes, veel lekkere woorden in....

Smulwoorden, kook- en bakjargon, keukentaal en lekkerbekzinnen...

Ik ging voor de hapjes deze keer. Want op elke pagina kwam ik dat woord wel op een of andere manier tegen. Ik knipte ze allemaal uit en ging me likkebaardend te buiten aan een gevondenwoordenschrijfsel. Ik puzzelde er een heerlijke journaalpagina mee in elkaar.

Heel lekker om te doen. 
Vooral als je honger hebt.....
En je komt er niet van aan!  
Probeer maar.            
         

                                        

Vezelpapier of fiber paper?

Ik kreeg van een goede vriendin een envelop met allerlei leuks op papiergebied. Daartussen zat een vel heel dun, bijna transparant papier met textielvezels er in. Het lijkt op zijde. Als je het scheurt, dan ontstaan er mooie rafels en wollige scheurranden!

Ik trok er een aantal stukken af en plakte ze met gel medium op een witte ondergrond. Wow...wat een poëtisch effect! 

Ik heb tussen de scheursels wat met aquarelverf gerommeld zodat ze weer verband kregen met elkaar. Daarna er bijgeschreven wat ik heb gedaan:

vezels, draden, rafelranden

wat vast zat losgescheurd

uiteen gelegd 

en weer 

verbonden

Het stelt "niks" voor, het is wat het is, maar ik ben erg blij met het resultaat.

Dat  papier ziet er zo uit (en weet jij toevallig hoe het heet en waar het te koop is, laat het me dan vooral weten).

Bakpapier (the continuing story)

Niet alleen nam ik wat voorbewerkte velletjes bakpapier mee toen we op vakantie gingen, maar
zelfs ging ik er in een Franse Super-U op uit om een hele rol (papier a cuisson) te scoren. En je weet het, geen fijnere plekken tijdens een hittegolf dan heerlijk gekoelde Franse mega-supers...

Wat is nou de zin van werken op bakpapier?  Voor mij is dat het feit dat ik kan werken vanuit de vlekken (witte acrylverf) die ik op het bakpapier smeer. Er IS dan al wat en dat vind ik een heerlijk uitgangspunt om iets te maken.  Bovendien BEPERKT en STUURT het je mogelijkheden.  Je kunt alleen werken op de plekken waar acryl zit. De vorm van de vlekken geven sturing aan wat ik er in meen te zien. 

In de extreme zomerhitte (in ons piepklein Kip-caravannetje) heb ik er flink op los ge-experimenteerd en ik laat jullie graag wat resultaten zien: 

Bakpapier...

Papier...., het kan mij niet vlekkerig, rafelig of scheurbaar genoeg zijn. Krantenpapier, oude theezakjes, koffiefilters en keukenrollen zijn op dit blog al de revue gepasseerd, maar deze week vond ik een nieuw idee om ongebruikelijk papier uit mijn keukenkastje te gebruiken: bakpapier.

Raar vettig papier dat in de oven kan onder je koekjesdeeg. Het verbrandt of schroeit niet maar je kunt er ook niet zo maar met natte media je sporen op achter laten. Dan moet er eerst een laagje onder. 
Met witte acryl een dun vlekkerig laagje geschraapt over een velletje bakpapier. Laten drogen en daarop met bister en wat fineliners gerommeld.  Fijn om te doen, want er IS al iets als je begint...

Het gebied buiten de witte acryllaag blijft grotendeels transparant. Dat geeft mooie mogelijkheden. 

Het lijkt me ook een interessante ondergrond voor wat tekst, maar daar ga ik in de vakantie op broeden.
Er gaat een rolletje bakpapier mee in de caravan!

Fijne zomer!

(met dank aan Trude Bergsma voor het idee).